Treść historii:
Witajcie ...

Niedawno mój chłopak zapytał się mnie, dlaczego nie wychodzę do koleżanek, pogadać sobie, trochę zmienić klimat, a nie ciąglę z nim przebywam w domu i męczę go żeby gdzieś ze mną wyszedł. Po przyglądnięciu numerów z komórki uświadomiłam sobie że nie mam do kogo zadzwonić... Tak mi z tego powodu przykro.. Nie wiem czy przez to nie popadam w jakąś depresje ... W gimnazjum i w liceum miałam pełno znajomych. Miałam dwie przyjaciólki, naprawde im ufałam, ale gdy się zawiodłam na nich przestałam zbytnio zwracać uwagę na znajomych iż naprawdę im ufałam.. Ile dni przepłakałam bo mogłam za nie iść w ogień a one ? szkoda słów.. Później gdy już się z kimś spotkałam to tylko po to by im doradzić wesprzeć w czymś, a gdy ja potrzebowałam wsparcia nikogo nie było... do dziś.. Naprawdę chciałabym kogoś poznać... Niestety za bardzo ufam ludziom ... Zauważyłam że nie umiem z nimi rozmiawiać boję się żeby znowu mnie nikt nie zranił jak moje "byłe" przyjaciółki... Cieszę się że mam wspaniałego chłopaka z ktorym planuje przyszłość, moge z nim o wszystkim pogadać ale nie ma to mieć przyjaciolke.. Mama mi powtarza ze nie ma w tych cZasach przyjaciolek.. Teraz wszyscy wszystkiego zazdroszczą.. Ja wierze że jeszcze gdzieś jest ktoś, kto chciałby być też prawdziwym przyjacielem jak ja...

Wyświetleń: 194